utrącać

utrącać {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa, utrącaćam, utrącaća, utrącaćają, utrącaćany {{/stl_8}}– utrącić {{/stl_13}}{{stl_8}}dk VIIb, utrącaćcę, utrącaćci, utrąć, utrącaćcony {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'uderzając, trącając, odłamywać część czegoś; odtłukiwać, odbijać': {{/stl_7}}{{stl_10}}Utrącić kawałek spodka, ucho od dzbanka. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_8}}pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'wstrzymywać realizację czegoś, nie dopuszczać do rozpoczęcia czegoś, także nie dopuszczać, aby ktoś zajął jakąś posadę, otrzymał jakieś stanowisko, odsuwać kogoś od jakiejś funkcji': {{/stl_7}}{{stl_10}}Ciągle utrącano jego kandydaturę. Dyrektor utrącił nasze plany. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • gilotynować — ndk IV, gilotynowaćnuję, gilotynowaćnujesz, gilotynowaćnuj, gilotynowaćował, gilotynowaćowany «ścinać głowę gilotyną» przen. «powodować przerwanie czegoś, utrącać coś» Gilotynować dyskusję, obrady, pomysł …   Słownik języka polskiego

  • utrącić — dk VIa, utrącićcę, utrącićcisz, utrąć, utrącićcił, utrącićcony rzad. utrącać ndk I, utrącićam, utrącićasz, utrącićają, utrącićaj, utrącićał, utrącićany 1. «trąciwszy oddzielić coś od czegoś; odbić, odtłuc» Utrącić ucho dzbana. Figurka z utrąconym …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.